Voor wie
Je leven loopt.
Je draagt wat er te dragen is.
En toch begint er ergens iets aandacht te vragen.
Niet altijd meteen zichtbaar.
Maar wel merkbaar.
Soms als een spanning die blijft terugkomen.
Soms als een vraag die zich niet meer laat wegdenken.
Soms als het gevoel dat je er alleen in staat, terwijl alles doorgaat.
Op zulke momenten wil iets dat je erbij stil blijft staan.
Niet om het op te lossen.
Maar om er niet aan voorbij te gaan.
Het niet alleen in gedachten te houden, maar er lucht aan te geven.